diablo 3

Diablo 2 - zaczerpnięte z... by ToosT & Dash & Haxite

Ostatnia modyfikacja: 29.05.2009. Utworzono: 17.01.2008

Razem z Dashem i Haxite rozwinęliśmy zaczęty przeze mnie temat i zebraliśmy sporoo wiadomości.
Proszę o skasowanie poprzedniego tematu " Diablo 2 - zawiera fakty ? "

Lecimy ^^

WYDARZENIA I FAKTY POWIĄZANE Z DIABLO :


Twórcy gry musieli jakoś wpaść na jej fabułę - kto powiedział, że nie mogli się opierać na faktach historycznych ? Owym przypadkiem i zainteresowaniem historią natrafiłem na postać historyczną, którą zamieszczono w Diablo. Jest nią największa seryjna morderczyni w historii Polski i Węgier. Mowa o Hrabinie Erzsebet ( Elżbiecie ) Batory.

Wiadomości z gry :
-Hrabina została żywcem zamurowana
-posiadała nie mały majątek
-Kąpała się w krwi dziewic

Porównanie historyczne :
-Hrabina została żywcem zamurowana w komnacie swojego zamku.
-Posiadała majątek odziedziczony po Ferencie Nadasdym
-Mordowała dziewice i kąpała się w ich krwi

Porównania wskazują na nią - Wychodzi na to, że Diablo nie jest tylko fikcyjnym światem - jest fikcyjnym światem opartym na faktach.

Czyżby drugi fakt ?

Tak, chyba niestety tak ;)

Chodzi tu oczywiście o Górę Arreat.
Jej nazwa niesamowicie przypomina nazwę góry Arrarat, na której podobno rozbiła się Arka Noego, i gdzie rozpoczęto nowe życie. W diablo symbolem jest kamień świata, którego zniszczenie "zniszczyłoby równowagę w świecie".

Kolejna sprawa to pochodzenie nazwy Fortecy Pandemonium.
Nazwa pandemonium wywodzi się z greckiego i dosłownie oznacza pan&demon

Pandemonium (gr. pan = wszech + daimôn = demon), w języku współczesnym oznacza - dzień sądu, sądny dzień, piekło, totalny chaos. Pojęcie to wywodzi się z poematu Johna Miltona Raj utracony: stolica piekła, miejsce przebywania demonów.

BOSSOWIE I POTWORY ZACZERPNIĘTE Z MITÓW :

Baal - semickie bóstwo uosabiające dobroczynną siłę słońca. Imię Baal znaczy "Pan".
W kulturze Fenicjan Baal był Bogiem much od którego pochodzi diabeł Beelzebub ( Władca Much )
Baal i Beelzebub są identyczni z chrząszczem poświętnikiem lub skarabeuszem Egipcjan, który miał się odradzać podobnie jak mityczny ptak feniks powstający z własnych popiołów.

Mefistofeles (Mefisto) – Jeden z kilku książąt Piekła, nazywany czasami samym Szatanem lub jego sługą.
SZATAN - (hebrajskie) oponent, oskarżyciel, władca ognia, piekło, południe
LUCYFER - (łacińskie) ten, który przyniósł światło, oświecenie, powietrze, poranna gwiazda, wschód
BELIAL - (hebrajskie) ten, który nie ma pana, niegodziwość świata, niezależność, północ
LEWIATAN - (hebrajskie) wąż z głębin, morze, zachód
Imię Mefisto pochodzi z hebrajskiego:
mefir – niszczyciel
tofel – kłamca
mephostophiles (z greckiego) – duch ciemności, nielubiący światła.
Mefisto symbolizuje wartości negatywne, poznać go można po zimnym okrucieństwie i radości jaką wywołuje czyjś ból - wygląd Kazamatów Nienawiści.


Lilith - mezopotamski demon porywający dzieci. Postać ta bywa nazywana pierwszą żoną biblijnego Adama , jej pierwotne sumeryjskie imię brzmiało "Lilitu", w Diablo Lilith jest Matką Andariel.
Istnieje wiele odmian mitu o Lilith: Hieronim łączył ją z grecką Lamią - libijską królową związaną z Zeusem. Gdy Zeus porzucił Lamię, Hera porwała jej dzieci, co z kolei było powodem porywania obcych dzieci przez Lamię.


Ghul - w wierzeniach przedmuzułmańskiej Arabii, zły duch pustynny (pojawiający się także w innych odosobnionych miejscach, na przykład na cmentarzach), demon zwykle rodzaju żeńskiego, wywodzący się z arabskiego folkloru. Ghule zwabiały, napadały i zabijały podróżnych (zwykle potem pożerały swoje ofiary) oraz okradały groby z umarłych (w następstwie tego, słowo ghoul odnosi się także do ludzi okradających groby). Pojawiały się pod postacią zwierząt (głównie hieny), potworów lub wiedźm.
W islamie zaliczono je do kategorii dżinnów, choć trzeba pamiętać, że teologia islamu uznaję wiarę w ghule za przesąd (Mahomet jednoznacznie potępił ją w hadisach). Według tradycji arabskiej ghule powstały z aniołów, które zbuntowały się przeciwko Bogu i zostały za karę porażone spadającymi gwiazdami. Część potępionych aniołów spłonęła, część wpadła do wody i zamieniła się w krokodyle. Te, które trafiły na ląd, stały się właśnie ghulami. Według innych wierzeń ghule powstały ze związku szatana z kobietą stworzoną z ognia.
W wierzeniach słowiańskich odpowiednikiem ghuli są wampiry ożywione zwłoki, które nie posiadają własnej woli, a żywią się ciałami zmarłych. Wampir może stać się ghulem poprzez wypicie martwej krwi. Nie są one obdarzone specjalną inteligencją.


Fetysz – bożyszcze w religiach pierwotnych.
Uważany za wcielenie bóstwa przedmiot naturalny (np. kamień, drzewo, zwierzę, strumień) lub wytworzony (np. figurka, bransoleta, wisiorek). Fetyszowi przypisywano magiczną moc, z tego powodu otaczany był religijną czcią (fetyszyzm), mającą zjednać ludziom jego przychylność.

Topielec (inne nazwy: Utopek, Utopiec, Utoplec) - demon wodny według baśni, przypowieści, wierzeń i anegdot występujących na Górnym Śląsku oraz Śląsku Cieszyńskim tożsamy z Wodnikiem. Opowieści o Utoplcu są trwałym elementem folkloru śląskiego. Siedzibą Utoplca miały być mokradła, rzeki, jeziora, stawy.
Także wiara w utopce (podobnie jak w wodniki) była na tyle mocno zakorzeniona, iż swój oddźwięk znalazła w folklorze chrześcijańskim. Chrześcijaństwo ostatecznie zaczęło wręcz upowszechnić własne sposoby ochronne przed nimi - głoszono np. iż tonącemu dobrze jest na szyję zarzucić różaniec, co odstraszy Utopca. W kronikach z XIV w. zapisano: Szczególną ostrożność przy wodzie zachowaj, by utopca w porę spostrzec. Pomylić się sposobu nie ma, bo brzydki on okrutnie i do ludzi nie podobnie. Gdy więc mokrego stwora obaczysz, co głowę ma wielką zielonymi włosami zdobioną i odnóża jak patyki cienkie - uciekaj człeku, by śmierci w odmętach nie ponieść. Gdy zaś ostrożnym nie dość będziesz i wodnicy dasz się złapać, ciepnij jej różańcem w oczy, a bestię precz odgonisz.



Sukkub (śrdw.-łac. succubus, od łac. succuba - "nałożnica", od succubare - "leżeć pod") - w demonologii sukkubami nazywa się demony przybierające postać nieziemsko pięknych kobiet (często obdarzonych również atrybutami charakterystycznymi dla demonów, np. rogami albo kopytami), nawiedzające mężczyzn we śnie i kuszących ich współżyciem seksualnym.
Wiele źródeł podaje, że motywacją sukkubów jest wyssanie energii życiowej. Kilka źródeł podaje również, że kuszenia najczęściej zdarzały się wśród mnichów zakonnych, którzy, jak wiadomo, nie mogą mieć żadnych kontaktów seksualnych. Tak więc mnich to najłatwiejszy cel.
Wg Malleus Maleficarum ("Młot na czarownice") zbierały od skuszonych mężczyzn nasienie, którego potem inkuby używały do zapładniania kobiet. Dzieci spłodzone w ten sposób miały być szczególnie podatne na wpływ Szatana.


Kotołak – fikcyjny gatunek stworzony przez Konrada Lewandowskiego, polskiego pisarza fantasy. Jest to połączenie człowieka z kotem. Najbardziej znany kotołak to Ksin, którego losy zostały opisane w sadze o kotołaku.
Kotołak występuje także w Eragonie - powieści fantasy napisanej przez Christophera Paoliniego. Jest tam przedstawiony jako czarny kot z nadprzyrodzonymi zdolnościami, tj. porozumiewaniem się myślami z innymi stworzeniami oraz przybierania innych postaci (ludzi, dzieci, innych zwierząt).
Istnieją różne wyobrażenia kotołaków. Dwa główne to:
* człowiek, który może przemienić się w ogromnego kota. Wtedy staje się niebezpieczną bestią.
* przedstawiciel nowego gatunku. Owłosiony, z długim ogonem i ostrymi pazurami; charakteryzujący się zwinnością kota i umysłem człowieka.


Yeti – przyjęta powszechnie na Zachodzie nazwa mitycznego przedstawiciela niezidentyfikowanego gatunku (gatunków) zwierzęcia lub człowieka, występującego jakoby w odludnych, wysokogórskich rejonach Himalajów (Indie, Nepal, Tybet, Bhutan); obiekt badań kryptozoologii.
Wiara w istnienie yeti jest dość powszechna wśród tubylców, z ich ust pochodzą opowieści o bezpośrednich spotkaniach z nieznanymi zwierzętami(?), ludźmi(?) lub (według ich wierzeń religijnych) demonami. Pewne fakty sprawiają, że problem istnienia yeti zasługuje na poważniejsze potraktowanie niż tylko jako przejaw swoistego folkloru czy religii mieszkańców Himalajów. Tajemnicze istoty były również kilkunastokrotnie obserwowane przez zachodnich podróżników lub himalaistów, znacznie częściej zauważano przypisywane im odciski stóp w śniegu (pierwsze wzmianki w zachodniej literaturze z XIX wieku).

Najwidoczniej można je również znaleźć w klasztorze sióstr niewidzącego oka ;)


hierofanta - arcykapłan misteriów eleuzyjskich, który pokazywał i wyjaśniał pełne tajemnic świętości; przenośnie: osoba wtajemniczająca, wprowadzająca w tajniki czegoś

Demonolog - Czarownik posługujący się przywoływaniem; korzysta z sił demonicznych i ognia; powiązany z szatanem i diabłem.

BOHATEROWIE Z DIABLO II :

Paladyn (łac. palatinus, wł. paladino) - rycerz, czempion, wzór cnót rycerskich. Określeniem tym w literaturze średniowiecznej nazywano niektórych, archetypicznych wojowników, najczęściej 12 parów Karola Wielkiego (stanowiących zarazem jego drużynę przyboczną). Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa palatinus (pałacowy) i wzięło się stąd, że rycerze ci mieszkali wraz z królem w jego pałacu.

Amazonki według mitologii greckiej były plemieniem walecznych kobiet. Ustanowiły jeden dzień w roku, kiedy to mężczyźni mogli je odwiedzić w celu dania im potomstwa. Jeżeli jednak urodził się chłopiec to Amazonki tuż po narodzinach zrzucały dziecię ze skał. Mówi się, że Amazonki wypalały sobie jedną pierś, tak aby nie przeszkadzała im w posługiwaniu się łukiem. Amazonki założyły wiele miast, m.in.: Smyrnę, Mitylenę, Efez, Kyme.

Druid - starożytny kapłan celtycki.
Istnieje wiele źródeł, zarówno pochodzenia greckiego i rzymskiego, jak wczesnochrześcijańskiego. Najważniejsze jednak są opisy rzymskich i greckich geografów i historyków, no i oczywiście Juliusza Cezara. Do najbardziej znanych źródeł zaliczyć można pisma Diodora Sycylijskiego (cyt.:[druidzi są] filozofami i teologami... wyćwiczonymi w sprawach boskich), Ammiana, Diogenesa Laertiosa (cyt.: druidzi mieli nauczać filozofii w formie zagadek; zalecali oddawanie czci bogom, nieczynienie zła i ćwiczenie się w dzielności), Strabona, Juliusza Cezara. Ze źródeł wczesnochrześcijańskich najwięcej wiedzy na temat druidyzmu można zaczerpnąć z dzieł mnichów irlandzkich i walijskich. Późniejsze przekazy ludowe, jak baśnie i legendy, często wypaczały zarówno znaczenie jak i umiejętności druidów, ukazując ich jako czarodziejów i magów, a nie jako po prostu kapłanów, światłych uczonych i badaczy.

Barbarzyńca (gr. bárbaros) - u starożytnych Greków pierwotnie neutralne określenie cudzoziemca czy człowieka posługującego się innymi językami niż grecki, później nabrało negatywnego znaczenia, oznaczając przedstawiciela niższej/innej od greckiej i rzymskiej kultury. Rzymianie określali tak przedstawicieli wszystkich ludów, które nie należały do grecko-rzymskiej cywilizacji, które miały cechować się dzikością i brakiem kultury. W toku kontaktów z obcymi cywilizacjami, przede wszystkim wschodnimi, Grecy zauważyli dość istotne różnice,które zaowocowały tezą o wyższości Greków. Wyższość ta miała przejawiać się tym,iż Helle miał prawo do uczestniczenia w życiu politycznym swojej polis, natomiast barbarzyńca wschodni podlegał władcy.

W mitach, okultyzmie, legendach i literaturze fantasy, czarodziej to człowiek praktykujący magię. Żeński odpowiednik tego słowa to czarodziejka. Przykładami czarodziejów mogą być Merlin lub Gandalf.
W przeciwieństwie do czarnoksiężników czy czarownic, czarodzieje zajmowali się zwykle pomocną ludziom białą magią.


Oceń materiał: Ocena: 5.44 (868 głosów).


Zgłoś błąd.



Feniks z Popiołów - czekamy...
Niniejsza strona jest częścią Wortalu Phoenix, znajdującego się aktualnie w stanie hibernacji. Kliknij na powyższy link by dowiedzieć się więcej.
Vgroup portfolio, agencja interaktywna - tworzenie portali internetowych, stron www, sklepow, CMS oraz grafiki  web 2.0
© 2002-2014 Imperium Diablo • Wszystko o grach Diablo 3, Diablo 2 i Diablo 1. All trademarks referenced herein are the properties of their respective owners. All rights reserved.